De racket

In een racket worden 6 delen gespecificeerd:

Handvat: waar de racket vastgehouden wordt door de speler.
Besnaarde oppervlak: waarmee (normaal gezien) de shuttle geraakt wordt.
Kop: waar de snaren aan vastzitten.
Steel: tussen de kop en het handvat.
Keel: eventueel verbindingsstukje tussen steel en kop.
Frame: alles behalve de snaren van de racket.

Het frame van een racket dient niet langer te zijn dan 680mm en niet breder dan 230mm. Het besnaarde oppervlak dient plat te zijn en een patroon te bevatten van gekruiste snaren die onderling verwoven of aan elkaar gehecht zijn waar ze kruisen. Dit oppervlak dient uniform te zijn en bijvoorbeeld geen duidelijk grotere ruimtes tussen de snaren te laten in het midden van het oppervlak dan aan de zijkant. Dit oppervlak dient maxmaal 280mm lang te zijn en 220mm breed. De snaren mogen echter wel doorlopen in bijvoorbeeld de plaats die anders de keel van het frame zou bevatten, maar dit extra snaaroppervlak mag niet breder zijn dan 35mm, en in dat geval mag de lengte van het oppervlak niet langer zijn da 330mm.

De racket dient tevens uit één geheel te bestaan, dus vrij van andere aangehechte objecten, tenzij specifiek en alleen gebruikt voor het beperken van slijtage en breuk, vibraties, balancering of om de racket door een koord vast te maken aan de hand van de speler, voor zover ze redelijk zijn in grootte en positie en voor zolang ze aan de speler niet toelaten om de vorm van de racket te veranderen.

Sommige van deze regels brengen redelijk wat vragen naar boven, maar in de context van gehandicaptensport en het voorkomen van 'inventiviteiten' van fabrikanten zijn ze vrij logisch.